ေမာင္ေဒါရဲ႕ အေတြးစည္ပိုင္း
အာဆတ္ကေလး ေရာက္လို႕လာ
ည
(၈)နာရီခန္႕ေရာက္လွ်င္ ေမာင္ေဒါ၏ ႏုိင္ငံတကာခရီးစပါ၏။ စီစီတီဗီြေလယာဥ္ကို စီးလိုက္၊
အဲလ္ဂ်ာဇီးရားေလယာဥ္ကိုစီး လိုက္ ဟိုဟာစီးလိုက္၊ ဒီဟာစီးလိုက္ေပါ့ေလ။
ဂရိႏွင့္စပိန္က
ဆႏၵျပပြဲမ်ား၊ ဂ်ပန္ႏွင့္ ဖိလစ္ပိုင္က မုန္တုိင္းမ်ား၊ အင္ဒိုနီး႐ွားက ငလ်င္၊ ဆီးရီးယားက
ခုတ္ထစ္သတ္ျဖတ္ ပစ္ခတ္မီးေလာင္ အေျခအေနမ်ားစသည့္ ေနရာအႏွံ႕ကို ကုလားထုိင္ေပၚမွ ေရာျဖစ္ပါ၏။
ကုလားထိုင္ေပၚမွာပင္ တခါတရံလည္း ငိုက္မ်ဥ္း
မိသြားပါ၏။
အင္းဟိုေန႕ညကေတာ့၊
ေမာင္ေဒါဆတ္ခနဲ႕ ငိုက္သြားစဥ္ ပုခံုးကိုလက္ႏွင့္တို႕၍ ႏိႈးတာႏွင့္ ၾကံဳရပါ၏။ သူကားေခသူမဟုတ္၊
ဘာ႐ွားအာဆတ္၊ ဆီးရီးယားက ငတိ၊ ယင္းသူက ေမာင္ေဒါအား လႈပ္ႏိႈးၿပီးစကားေျပာပါ၏။ ထူးထူးဆန္းဆန္းသူကဗမာလိုေျပာေနပါ၏။မည္သည့္ျမန္မာစာက်ဴ႐ွင္ဆရာထံတြင္အျပတ္သင္တန္း အျပဳတ္သင္တန္းတက္လာခဲ့သည္မသိ။
“မင္းဂလား
ညသန္းေခါင္းပါ ဆရာေဒါခင္းဗ်ား၊ ခ်ႏုပ္ အာဆတ္က ၾဆာဂ်ီးထံၾကြခ်ီးလာရျခင္းကေတာ့ ထို္င္းပင္းဖို႕
ၿပီပါတယ္။ အဲဒလို ထိုင္းပင္းစရာေတြးက အမ်ားဂ်ီး ဆိေနလို႕ ၿဖိပါတယ္ခင္ဗ်ား။
ဒီငတိကိုေမာင္ေဒါသိပ္ဘ၀င္မေတြ႕လွပါ။သို႔တေစသံတမန္က်င့္ထံုးကို“လန္ဂေလ”က “ေဖါဒိန္းအိပ္စပတ္”ဆိုသူေတြထံကတစ္ပါတ္အျပတ္သင္တန္းတက္ထားၿပီးသားေမာင္ေဒါေပပဲေလ၊“ဧည့္သည္ကိုမညိဳညင္ေစရ”ေပါ့။
“ကဲ……ေျပာေစဗ်ာ……ဒါေပမဲ့
ကိုယ္က - ဟို ေမာင္ရင္ရဲ႕ ဗီတို႐ွင္ၾကီးေတြလို အ႐ွည္ၾကီးေတာ့ နားေထာင္ႏုိင္မယ္ မဟုတ္ဖူး
ေနာ္၊ “ေဟတီ”နဲ႕ “ဂ်ေမကာ”ကိုလဲသြားရဦးမွာ၊”
“ေျပာရမွာျဖင့္
ခ်ႏုပ္ကားသံတမန္စည္းကမ္းေတြကို ဘယ္တုံးကလိုက္နာဖူးလို႕တံုး”
ဖိုးတိနဲနဲေတာ့
႐ံႈ႕သြား၏။ သို႕ေသာ္ မည္သူက မည္သို႕ ခၽြန္တြန္းလုပ္ထားသည္မသိ၊ ေမာင္ေဒါကို ဘယ္လိုထင္ေနေလ
သည္မသိ၊ ေမာင္ေဒါ၏ ေဘး႐ွိ ၾကိမ္ဖင္ေပါက္ကုလားထိုင္တြင္ ၀င္ထုိင္လိုက္ရင္း ဆက္၍ ဆိုျပန္ပါ၏။
“ဂလို….ၾဆာဂ်ီ…..ခ်ႏုပ္ အခုအရမ္းအာရမ္းေခ်ာက္ေနပါဒဲ။ ေခ်ာက္ေခ်ာက္နဲ႕ပဲ ျမင္ျမင္းဂရာကို
ေတနပ္နဲ႕ စြပ္ပစ္ခိုင္း၊ ဗံုးၾကဲခိုင္းလုပ္ေနတာပါ။ ညညဆိုးခ်ႏုပ္ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။ ခ်ႏုပ္ရဲ႕
ေက်ာဖက္ကို ခ်ည္ဆံေတြလာလာမွန္ပါဒဲ၊ မီးေတာက္ေတြလာစြဲပါဒဲ၊ အမွန္းကေဒါ့ - ဒီ “ဒမက္စကတ္”နဲ႕
ဆီးရီး ယားေျမေပၚ ေျမေအာက္ေတြပစၥည္းေတြဟာ ခ်ႏုပ္ရဲ႕ ဘိုဘြားပိုင္ေတြပါ။ ခ်ႏုပ္ရဲ႕ အေဖးအာဆတ္က
ခ်ႏုပ္ကို အေမြးေပးခဲ့တာပါ။ အဲဒါကို မနာလိုၾကတဲ့……အဟင့္…….တူမ်ား အရမး္ရမ္းကို စိတ္ညစ္ေနပါဒဲ-ေခ်ာက္လဲေခ်ာက္ပါဒဲ၊
ခ်ႏုပ္ရဲ႕ ဆီမိုက္အႏြယ္မ်ားကလဲ ခ်ႏုပ္ကို မေထာက္ခံၾကပါဖူး၊ ဂ်ားေနတဲ့ ကိုဂ်ီးပူတင္းကို
ကိုဂ်ီး၀မ္တို႕ကို ဂ်ီးဟူတို႕ကလဲ တူမ်ားကိုဆူၾကပါတယ္။ ေဟ့ေကာင္ေလး မင္းသူဒို႕ နဲ႕ေဆြးေႏြးလိုက္တဲ့၊
ခ်ႏုပ္ဒီ- ဖြတ္က်ားနခ်ီးလူးေတြနဲ႕ စကားမေျပာႏုိင္ပါဘူး။ ခ်ႏုပ္လိုမဟာဆီး မဟာေသြးသူေကာင္းမ်ိဳး
တူမ်ားခ်ႏုပ္နဲ႕ ဘယ္လိုမ်ားတူလို႕တန္လို႕လဲ…..အဟင့္”
“ဒီမွာ……..ေမာင္အာဆတ္ကေလး…….နင္ေျပာခ်င္တာကို
လိုတို႐ွင္းပဲေျပာ - သိပ္အမ်ားၾကီးေျပာရင္ နား႐ႈပ္သကြဲ႕” “၀ုတ္ကဲ့ …..ထိုပါ့မယ္ၾဆာခ်ီး….တိုပါ့မယ္။ အခုၾဆာဂ်ီး႐ွီဂို
ေရာက္လာရျခင္းအေၾကာင္းအရာကေတာ့ ဟိုကုလေမတၲာရပ္ခံေရး သမဂၢဆီကိုသြားၿပီး တူမ်ားကို ေထာက္ခံေဆြးေႏြးေပးဖို႕ပါ။
တူမ်ားရဲ႕ လူတစ္ေယာက္က အဲဒီမွာ စကားေျပာေတာ့လဲ ဘဒူကမွသိပ္ မယံုၾကဖူးျဖစ္……”
“အိမ္း…..ေမာင္ရင့္ဥစၥာကလဲမယံုစရာ
ေပဘဲကိုးလဟဲ့၊ ကေလးေတြ႐ွိလား မိန္းမေတြ႐ွိသလား၊ ေတာင္ေတာင္ေျမာက္ေျမာက္ ဘာမွမစဥ္းစားပဲနင္က
“ထု”ဖို႕ခ်ည္းစဥ္းစားေနသဟာကိုး၊ လက္ျပတ္ခေလး၊ ေျချပတ္ခေလးေတြရဲ႕ ငိုသံေတြ၊ လင္ေသမုဆိုးမေတြရဲ႕
ငိုသံ၊ ဘာမဆိုင္ ညာမဆိုင္ ဗံုးဆမွန္ၿပီး အသုဘျဖစ္သြားတဲ့လူေတြရဲ႕ ပိုးလိုးပက္လက္ခႏၶာကိုယ္ေတြ။
အဲဒါေတြေမာင္ရင္ မၾကားဖူးမျမင္ ဖူးလားဟ”
“မၾကားလဲမၾကား၊
မျမင္လဲမျမင္မိပါဘူး ၾဆာဂ်ီးရယ္….အဟင့္ …….တူမ်ားက နားကိုဂြမ္းဆို႕ၿပီး မ်က္ေစ့ကို
ဟိုဟာေလးဘလိုင္း နဲ႕ပိတ္၊ ဒမတ္စကတ္ အိမ္ေတာ္ေအာက္က ဗံုးက်င္းထဲမွာ တကိုယ္လံုးတုန္ေနတာပါ။
ၾဆာဂ်ီးရဲ႕ အဟင့္…..အဟင့္…..တူမ်ား ေၾကာက္လြန္းလို႕ပါေနာ္…….ေနာ္……ၾဆာဂ်ီးသြားေျပာေပးပါေနာ္”
“အိမ္း……….ဖြမ္……..ေၾကာက္တယ္ဆိုတာက
ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာကလားကြယ္။ ေမာင္ရင့္လိုပဲ ကမာၻ႕ငေၾကာက္ၾကီးေတြလဲ အဲသလို ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႕
မာလကီးယားကုန္ၾကတာေပပဲ။ ငါဆရာ…….ေမာင္ရင့္ကို ကူညီခ်င္ပါတယ္။ သဗၺသဒၶိေလးဂြေလး တေခ်ာင္းနဲ႕
ေဆးႏြားေလး တစ္ေကာင္ရယ္ - ေသခါနီး ပါးစပ္ထဲငံုရမဲ့ ဗမာမတ္ေစ့ေလးတစ္ေစ့ရယ္ပဲ ဆရာလဲတတ္ႏုိင္သကြဲ႕၊
ဂ်ီနီပါတို႕ ႏ်ဴးေယာက္တို႕သြားဖို႕ကေတာ့ ဆရာဘိုင္ျပတ္ေနသကြဲ႕၊ ေနာက္ၿပီး ဖြတ္ကလိ စကၠဴေလးေတြ ရလို႕ သြားရသည္ထား၊
ဆရာ့ကို ဖိနပ္နဲ႕ေပါက္ၾကမဲ့ “ငမိုး” တို႕တေတြကိုလဲနဲနဲၿဖံဳရေသးတယ္။ “ဒါဆိုရင္…….အဲဒီကိစၥၾဆာဂ်ီးမကူးညီႏုိင္ဖူးေပါ့။
တူမ်ားရဲ႕ ေနာက္ဆံုး ေကာက္႐ိုးေလးေတာ့သြားပါၿပီေတာ္ (အဲေလ)ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ ၾဆာဂ်ီးရယ္
ဟို “ခေလးေတြကို ကယ္တင္ၾက” ဆိုတဲ့အဖြဲ႕ကလဲ တူမ်ား ခ်ႏုပ္ကိုလာၿပီး တားစြဲမယ္။ ဘာညားနဲ႕
ၿခိမ္းေျခာက္ေနၾကပါတယ္။ အဲဒါလဲ…….အဟင့္………တူမ်ားတိတ္ၿပီး လန္႕ပါတယ္။ ဟို… …….ႏုိင္ငံတကာတရား႐ံုးလား……….အဲဒီကိုေရာက္သြားရင္
ကိုၾကီး မူဘာရတ္တုိ႕ ကိုၾကီးဂဒတ္ဖီးတို႕ ကိုၾကီး ေနာ္ရီေယးဂါး တုိ႕လိုမ်ား……..တူမ်ား
အခုေတာင္ တုန္စရာေတြ မွန္သမွ်တုန္ေနပါၿပီး ၾဆာဂ်ီး ရယ္……..ဟင့္…….ဟင့္……..ဟင့္
ကၽြႏု္ပ္ေမာင္ေဒါအား
ဘာမွန္းမသိပဲလာေရာက္ၿပီး ေတာက္တဲ့ကပ္ကပဲ၊ က်ားပိ္န္တြယ္တြယ္ေနသည့္ ယင္းငနဲအားမည္သုိ႕
ခြာထုတ္ရမည္မသိ ေမာင္ေဒါျဖစ္ေနမိ၏။ မၾကာမတင္မွာပင္ ေမာင္ေဒါစည္ပိုင္းထဲက အဲလ္အီးဒီမီးလံုးစူးစူး၀ါး၀ါးလင္းလာ၏။
သူမ်ားအလကား
လက္ေဆာက္ေပး၍ရထားေသာ - ဟဗဲနာေဆးျပင္းလိပ္တလိပ္ကို ေမာင္ေဒါမီးညွိလိုက္၏။ ဟိုေဟာလီ၀ုက
“ကလင့္အိမ္၀ု”ဆိုလား “ကရင့္အိဥ”ဆိုလား၊ အဲဒီငနဲရဲ႕စတုိင္နဲ႕ ဘယ္ပါးေစာင္းမွ ညာပါးေစာင္ေျပာင္းလိုက္၏။
ၿပီးမွ
“သနားေတာ့သနားပါသကြဲ႕
ေမာင္အာဆတ္ကေလး၊ ငါဘာမွလုပ္မေပးႏုိင္ဖူးလကြယ္၊ အဲသည္ေတာ့ ေမာင္ရင္ျပန္ေတာ့၊ မျပန္ရင္ေတာ့
အခုဆရာ့ပါးစပ္မဟာမွာ၊ နီစြာေသာ မီးညွိၿပီး၊ ႐ွိနင္းကီးေနတဲ့ ဟဗဲနာေဆးျပင္းလိပ္ေတာ္နဲ႕၊
ေမာင္ရင့္ရဲ႕ ဒြာရကိုးေပါက္ ကိုဆို႕ၿပီး၊ ဆိုင္းမဆီး ဗံုမဆင့္ပဲ သင့္နရာ ဒမတ္စကတ္ကို
မတ္တတ္ပင္မျပန္ႏုိင္ျဖစ္သြားေစအံ့”
ဤတြင္ေမာင္ေဒါ
နားခ်မ္းသာရာရသြားပါ၏။
ဗညားဂ်မ္းေဒါ (ကြမ္းျခံကုန္း)
